या चळवळींचा मुख्य उद्देश समाज आणि धर्मात निर्माण झालेल्या रूढीवादी व विषमतेच्या प्रथा दूर करणे हा होता.
१. अखिल भारतीय स्तरावरच्या महत्त्वाच्या चळवळी
| चळवळ/संस्था | संस्थापक/संबंधित व्यक्ती | स्थापना वर्ष | मुख्य तत्त्वज्ञान/कार्य |
| ब्राह्मो समाज | राजा राममोहन रॉय | १८२८ (कलकत्ता) | एकेश्वरवाद (एकाच देवाची उपासना), मूर्तिपूजा व कर्मकांडाला विरोध. सती प्रथा निर्मूलन. |
| आर्य समाज | स्वामी दयानंद सरस्वती | १८७५ (मुंबई) | ‘वेदांकडे परत चला’ (Back to the Vedas) – वेदोपनिषदांना अंतिम प्रमाण मानणे. शुद्धी चळवळ सुरू केली. |
| रामकृष्ण मिशन | स्वामी विवेकानंद | १८९७ (बेलूर मठ) | ‘मानवाची सेवा हीच ईश्वराची सेवा’ हे तत्त्व. व्यावहारिक वेदांत आणि समाजसेवेवर भर. शिकागो धर्म परिषद (१८९३). |
| प्रार्थना समाज | आत्माराम पांडुरंग | १८६७ (मुंबई) | महाराष्ट्रातील चळवळ. ब्राह्मो समाजाच्या धर्तीवर एकेश्वरवाद, समाजसुधारणा आणि धार्मिक सुधारणा यांचा समन्वय. |
| थियोसॉफिकल सोसायटी | मॅडम ब्लाव्हट्स्की व कर्नल ऑल्कोट (भारतात ॲनी बेझंट यांनी प्रसार केला) | १८७५ (न्यूयॉर्क, १८८२ अड्यार) | प्राचीन भारतीय संस्कृती, धर्म आणि तत्त्वज्ञानाचा अभ्यास व प्रसार. पुनर्जन्म आणि कर्म यावर विश्वास. |
२. महाराष्ट्रातील सामाजिक सुधारणा चळवळी (विशेष संदर्भ)
महाराष्ट्रामध्ये सुधारणा चळवळींना धार्मिक नव्हे, तर सामाजिक विषमतेच्या विरोधात अधिक धार होती.
अ. महात्मा ज्योतिराव फुले व सत्यशोधक समाज
- सत्यशोधक समाज (१८७३): ब्राह्मण पुरोहितांच्या मदतीशिवाय लग्न व इतर विधी करणे. समानता व सामाजिक न्याय हे मुख्य तत्त्व.
- कार्य:
- शैक्षणिक कार्य: मुलींसाठी पुण्यातील भिडे वाडा येथे पहिली शाळा (१८४८). दलित व स्त्रियांच्या शिक्षणासाठी कार्य.
- लेखन: गुलामगिरी, शेतकऱ्यांचा आसूड, सार्वजनिक सत्यधर्म.
- दलित व अस्पृश्यता निवारण: जातीय भेदभावाला कठोर विरोध.
- सावित्रीबाई फुले: भारतातील पहिल्या महिला शिक्षिका. शिक्षण प्रसारात महात्मा फुलेंना मोलाची साथ दिली.
ब. न्यायमूर्ती महादेव गोविंद रानडे
- संघटना: पुणे सार्वजनिक सभा (संस्थापक नव्हे, पण सक्रिय सदस्य), प्रार्थना समाज.
- कार्य: इतिहास, अर्थशास्त्र आणि सामाजिक सुधारणांचा आधार. विधवा विवाह आणि स्त्री शिक्षणाचे समर्थक. ‘भारतीय अर्थशास्त्राचे जनक’ म्हणून ओळखले जातात. भारतीय राष्ट्रीय सामाजिक परिषद (National Social Conference – १८८७) स्थापन केली.
क. गोपाळ गणेश आगरकर
- तत्त्वज्ञान: ‘आधी सामाजिक सुधारणा, नंतर राजकीय’ या मताचे.
- कार्य: सुधारक वृत्तपत्राचे संपादक. अंधश्रद्धा व रूढींवर कठोर टीका केली. व्यक्तिस्वातंत्र्य आणि बुद्धिप्रामाण्यवादाचे पुरस्कर्ते.
ड. राजर्षी शाहू महाराज (छत्रपती शाहू महाराज)
- आरक्षण: आरक्षण लागू करणारे पहिले संस्थानिक (कोल्हापूर संस्थानात १९०२).
- कार्य: अस्पृश्यता निवारण, आंतरजातीय विवाहांना प्रोत्साहन. वेदोक्त प्रकरण. बहुजन समाजाच्या शिक्षणासाठी वसतिगृहे सुरू केली.
ई. महर्षी धोंडो केशव कर्वे
- स्त्री शिक्षण व विधवा पुनर्विवाह:
- विधवा विवाह प्रतिबंधक निवारक मंडळाची स्थापना (१८९३).
- अनाथ बालिकाश्रम (१८९६), महिला विद्यापीठाची (एस.एन.डी.टी) स्थापना (१९१६).
- भारतरत्न पुरस्कार (१९५८).
फ. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर
- समानता व हक्क: अस्पृश्य समाजाला सामाजिक, राजकीय आणि आर्थिक हक्क मिळवून देण्यासाठी लढा.
- संघटना: बहिष्कृत हितकारिणी सभा (१९२४), समता सैनिक दल.
- चळवळी: महाडचा सत्याग्रह (१९२७) आणि मनुस्मृतीचे दहन, नाशिकचा काळाराम मंदिर प्रवेश सत्याग्रह.
- पत्रकारिता: मूकनायक, बहिष्कृत भारत, समता, जनता.
ग. इतर महत्त्वाचे समाजसुधारक (महाराष्ट्रातील)
| समाजसुधारक | कार्यक्षेत्र/योगदान |
| बाळशास्त्री जांभेकर | ‘दर्पण’ (मराठीतील पहिले वृत्तपत्र) व ‘दिग्दर्शन’ (पहिले मराठी मासिक) सुरू केले. मराठी पत्रकारितेचे जनक. |
| विठ्ठल रामजी शिंदे | डिप्रेस्ड क्लासेस मिशन (१९०६) ची स्थापना. अस्पृश्यता निवारणासाठी कार्य. |
| गोपाळ हरी देशमुख | ‘लोकहितवादी’ म्हणून ओळखले जातात. ‘शंभू पत्रे’ लिहून सामाजिक व धार्मिक रूढींवर टीका केली. |
| न्यायमूर्ती तेलंग | मुंबई उच्च न्यायालयाचे न्यायाधीश, बॉम्बे असोसिएशन चे सदस्य. |
३. ब्रिटिशांचे सुधारणा कायदे
ब्रिटिश सरकारने सुधारणावादी भारतीयांच्या मागणीनुसार काही महत्त्वाचे सामाजिक कायदे केले. | कायदा | गव्हर्नर जनरल | वर्ष | मुख्य तरतूद | सतीबंदी कायदा | लॉर्ड विल्यम बेंटिंक | १८२९ | सती प्रथेवर बंदी. | | विधवा पुनर्विवाह कायदा | लॉर्ड कॅनिंग | १८५६ | ईश्वरचंद्र विद्यासागर यांच्या प्रयत्नातून हिंदू विधवांना पुनर्विवाह करण्याची कायदेशीर परवानगी. | | सहवास संमती वय कायदा (Age of Consent Act) | लॉर्ड लॅन्सडाऊन | १८९१ | मुलींच्या विवाहास संमतीचे वय १० वरून १२ पर्यंत वाढवले. |
एमपीएससी परीक्षेसाठी, वरील प्रत्येक समाजसुधारकाचे जन्मगाव, संस्था, वृत्तपत्रे, पुस्तके आणि ठळक घटना यावर सविस्तर नोट्स तयार करणे आवश्यक आहे.